مدت هاست که نوشتن را کنار گذاشته ام و حالی برای بیان درد نداشته ام..گاهی دردی نداشتم..گاهی خودم را به بی خیالی زدم..گاهی سر خودم را به زر و زیور دنیا مشغول کردم تا این صدای درونی را ساکت کنم و به خواب غفلت خودم ادامه بدهم..تا درد انسان بودن را به دوش نکشم و آسایش داشته باشم..گرچه آسایشی مثل آسایش کبک سر در برف فرو برده باشد...اما یکی دو ماه است که هیچ حقه ای به کارم نمی آید و با هیچ لالایی خوابم نمی برد...چشمه اشک سابقا خشک شده ام نه شب و نه روز رهایم نمی کند..در حال رانندگی هم دست از سرم بر نمی دارد..به دانشگاه که می رسم  نمی توانم دکمه wireless لپ تاپ را خاموش کنم و با خیال راحت مقاله بخوانم..به فکر پروپوزال پایان نامه ام باشم..presentation درست کنم و ….

از لحظه ورود به محل دارای wireless تا موقع خروج کارم رفرش کردن google reader و صفحه میل و وبلاگ های مختلفه تا خبرهای لعنتی و متعفن این روز ها رو مبادا از دست بدم..مبادا یک لحظه فراموش کنم که چه کردند...و امان از روزهای تشکیل بیدادگاه..روز هایی که تنگی نفس می گیرم..روز هایی که از خواب با گریه پا می شم و ...روزهایی که از انسان بودن بیزار می شم و آرزوی به گور رفتن می کنم..مثل یه شبح منگ توی شهر می گردم و سوال ها ولم نمی کنند..نمی فهمم مگر ظلم حد ندارد؟ تا کجا می شود پیش رفت؟ و ناتوانی مگر حد ندارد؟ چرا کاری از دست من بر نمی آید؟ عیب از ترس و بی عرضگی من است یا واقعا نمی شود کاری کرد؟ من ترسو و ناتوان و نادان...چرا هیچ مسلمانی ار غصه نمی میرد؟ چرا فریاد وااسلاماه نمی شنوم؟ مردان خدا کجایند که به داد ما مستضعفین برسند؟ و عکس مردان خدا در بیدادگاه جلوی نظرم زنده می شود... و باز اشکم سرازیر  می شود و منگ و مبهوت می مانم...با خدا دعوا می کنم..شکایت می کنم..تهدید می کنم..پشیمان می شوم و عذرخواهی و توبه و دقایقی بعد باز  از بی توجهی اش عصیانی مشوم...به سادات می گویم اجدادتان کجایند؟ چرا کاری نمی کنند؟ ولی از هیچ جا کمکی نمی رسد...به همه چیز شک می کنم...نکند دین اشتباه را انتخاب کرده ام؟ در این دین چگونه انسانی انسان کامل است؟ قاتل عاشق قدرت؟زاهد ریاکار؟ روحانی ترسو و بزدل؟عارف  بی خبر از همه دنیا؟ کدام راه درست است؟ چه کنم؟ مسلمان بمانم یا نه....؟چرا یک انسان حق طلب مشهور به مسلمانی نمی بینم؟ چه بر سر  مسلمانان این دیار آمده است؟و یادم می آید که تمام مردانی که شرف آن ها مسلمانی را معنا می کرد در بند اسیرند..پشت دیوار های اوین باید دنبال انسانیت و اسلام گشت...باز امید اندکی پیدا می کنم..سعی می کنم با خدا قهر نکنم..به زور به نماز خواندن کلاغی خودم ادامه می دهم و تازه منت هم دارم سر خدا که کلا قهر نکرده ام...آن هم به خاطر خاطره ی همین عزیزان دربند..فکر می کنم شاید ماه رمضان خدا لطفی کرد و من باورم به اسلام مثل قبل شد...

روزها همینجور می گذرد تا در بین خبرها اسمی را می بینم که کم کم برایم مهم تر می شود..محمدرضا جلایی پور..در نامه همسرش به حداد عادل می فهمم المپیادی و رتبه اول کنکور بوده..و برای منی که خودم المپیادی بودم و دوست های زیادی از بچه های المپیادی با رتبه بالا دارم جالبه..اسم جلایی پور پدر رو زیاد شنیدم و خوشحال می شم که من هم از طریق المپیاد نسبتی هرچند اندک بین خودم و این خانواده می تونم برقرار کنم..روز ها می گذرند و به ماه رمضان وارد می شیم..کم کم وبلاگ فاطمه شمس و نوشته های دوستان محمدرضا رو می خونم و ذره ذره به حیرتم افزوده می شه.. و به اشک های روزانه و شبانه ام..هرچه بیشتر از گذشته و حال او می شنوم مسلمانی گم شده ام رو بیشتر پیدا می کنم...می شه نخبه علمی در بالاترین سطح بود و پشت بلندگو قرآن خوند و با آیات قران اشک ریخت...می شه از دنیا و مافیها وارسته بود و ناشناخته زندگی کرد بی آنکه فریاد ساده زیستنت گوش فلک را کر کند ...می شه عارف بود چنان که جسمت در سلول انفرادی محبوس باشد و روحت با قدسیان پرواز کند ...در حالی که  برای رسیدن به این مراتب به جای چله نشینی در خانقاه  در صحنه اجتماع برای بهتر زیستن مردم کشورت  جنگیدی و سکوت نکردی...می شه علم دین رو به گونه ای که عامل به اون باشی یاد گرفت..نه در قم که در لندن...می شه آن چنان قوی بود که از شکنجه های استالینی این نامسلمانان خنده رو بیرون آمد...به یاد شکیبایی های اسطوره ایی که در قصه های مسلمین عصر معصومین شنیده ام می افتم..

 از اون روز گریه هام اگرچه بیشتر شده..اما می تونم در نماز با خدا حرف بزنم..باهاش آشتی کردم...حالا قرآن خوندن رو دوباره شروع کردم و دیگه با اجداد سادات دعوا ندارم..راه گم شده ام پیدا شده و اگرچه هنوز مثل یک شبح گریان روز و شب می گذرونم..اما دیگه بهت زده نیستم..دیگه گم شده نیستم..پیدا شدم و این رو مدیون محمد رضا جلایی پورم به خاطر این دیگر گونه بودن و دیگر گونه زیستن... و فاطمه شمس و تمام دوستداران او که زینب وار پیغام او را رساندند و این مرد شریف زمانه رو به من شناسوندن.. و چه بسا چنین مرد ها و زنانی بین خود آن ها هست و شناخته نشده...نعمت شناختن مسیر برای انسان گم شده، کسانی که طعم گم شده بودن رو چشیده باشند می دونند کم از حیات دوباره نیست...و در قران هم به این زنده شدن دل ها زیاد اشاره شده.

شرم بر ما که چنین جامعه ای ساختیم که جای شما جوانان همه هوش همه ذوق و همه دانائی به جای لابراتوارهای بزرگ و سالن های آمفی تئاتر و سخنرانی های سازنده و آموزاننده ، سلول های خالی زندان بوده است.

درود بر شما درود بر شما و یارانتان که در این عکس نیستند چه هادی حیدری و محمد قوچانی که هنوز خستگی راه از تنشان به در نشده و چه نفیسه زارع کهن که چشم دوستانش خیره به در مانده تا خبر از او برسد چه بهمن اموئی که نه فقط ژیلا که همه در انتظار آن شیرند و چه هنگامه شهیدی که در بستر بیمارستان است از محبت روزگار، 

در این تصویر : عماد بهاور ، مهدی شیرزاد ، محمد رضا جلایی پور، حسین نعیمی پور، مهدی میردامادی، سمیه توحیدلو، امین شیرزاد كه هریك مدتی زندانی بوده‌اند، دیده می‌شوند. گناه از من است و دوریم از خانه که یکی از بچه ها را نشناختم .

منبع: وب سایت مسعود بهنود

 منبع: موج سبز آزادی

منبع: جرس

مهدی شیرزاد عزیز این روزها در بند است. او چندی پیش از این به یاد دوستان دربندش این مطلب را نوشته بود. به امید آزادی زودهنگامش:

ساده بگویم: ماههاست قلمم خشکیده. امشب نیز به انشای اشک و به حکم دل، با دیدگانی پوشیده از ابر، رقص قلم را به نظاره نشسته ام. 8، 9 ماه پیش، پس از اوّلین همایش موج سوم می خواستم مطلبی بنویسم با عنوان «قسم به اشک لیلا». می خواستم بنویسم در این زمانه افراد بسیاری هستند که به دلایل و انگیزه های مختلف از خاتمی می خواهند که به عرصه نامزدی انتخابات ریاست جمهوری دهم بیاید. هر کس این خواست را به زبانی باز می گوید؛ امّا به نظر من گویاترین گفته اشک لیلاست! از قضا، آن چه از آن همایش، ماندنی شد و بازتاب یافت همان چند ثانیه اشک لیلا حاتمی بود. و به درستی خانم صادقیان پس از ترک سن توسط لیلا حاتمی گفت: "آری! هنرمندان این گونه اند!"

تا ماه ها ذهن و ضمیرم درگیر این بود که هنوز هم در این دوران پر ریا، حرف دل گویاترین کلام و بٌرنده ترین برهان است. می خواستم خاتمی را به صدق اشک لیلا قسم دهم که بیاید؛ امّا قسمش ندادم. چون دیدم اشک لیلا، خود، کلمه است و دل مهربان خاتمی نقش آن را بر خود خواهد نشاند. وقتی آمد می خواستم بنویسم: «إنّه قسمٌ لو تَعلَمونَ عظیم»، امّا باز دستم به نوشتن نرفت. و وقتی رفت خرسند شدم که ننوشتم. چون اگر نوشته بودم با رفتنش می ماندم که نوشته پیشین را چگونه توجیه کنم. امّا امروز از پس این رفت و آمد ها با یقینی عینی از عمق جان باور دارم که «إنّه قسمٌ لو تَعلَمونَ عظیم»! و این عظمتی است که این روزها آن را با دل و جان حس می کنیم. عظمتی به بزرگی تاریخ ایران و به همّت بلند ملّتی برای آزادی و پیشرفت و عدالت.

آن روز، لیلا با بغض و اشک از خاتمی خواست برای فردا بیاید. برای بچّه او، بچّه من و بچّه تو، برای آینده ایران. خاتمی آمد و رفت تا ما همه بیاییم. آری! من، تو، او! همگی همراه سیّدی با صلابت و مردی از تبار راست قامتان سبلان. ما همگی آمدیم؛ سبز پوش و روشن ضمیر. امّا آمدنمان را خوش نداشتند. گویی ناخوانده آمده بودیم! سپیدی آرمانمان و سبزی جامه هایمان چشم هایشان را می زد. و اینان قومی که هیچ گاه حاضر نیستند چشم هایشان را بشویند و جور دیگر ببینند. هر یک از ما به تک تک شان گفتیم: دوستت دارم! امّا آن خربزه در دهن ها که چون خموشان بی گُنَه روی بر آسمان کنند، دهان مان را بوییدند مبا گفته باشیم دوستت دارم؛ و سبزی شهرمان را به سرخی خون مان آراستند. اینان رنگ عزا را خوش تر دارند و سیاهی را بیش تر می پسندند. حدیث جعلی ظفرشان و نعره های مستانه شان جز به چاشنی آه و ناله زنان و کودکان حریفان شان به دهان شان مزه نمی کند. آن چنان که سپاه عمر سعد از قتل حسین و اسارت زینب و ناله کودکان کربلا هلهله شادی و غریو سرمستی سر دادند.

امّا این ها هیچ یک از عظمت آن قسم نمی کاهد. اشک لیلا، نه در حسرت گذشته که اشکی برای آینده بود؛ جوشیده از چشمه امید. و آینده سیه روی خواهد کرد هر که در او غش باشد. آری! آینده چکمه پوشان پینه بر پیشانی بسته ای را که توپ و تانک خود را گل زدند و به مدد بنگاه "بانگ و رنگ" و البتّه مایه ننگ، بوق زنان به خیابان ها آوردند و عروس آرای ملّت را به زور سر نیزه بر آن نشاندند، به خوبی باز می شناسد و به نیکی می داند چه کسی گل داد و گلوله گرفت!

قُدما بر آن بودند که اشک چشم بخار خون جگر است. و امروز، ما جملگی خونین جگرانیم؛ دل نگرانیم؛ و به امید رحمت و نصرت او چشم بر آسمانیم. جهان مان را تیره ساخته اند، امّا جان مان را صافی بخشیده اند! جسم خاکی را می توان به بند کشید، امّا جان صافی را هرگز! آزادی را می توان محبوس عقده های کینه و نفرت کرد، امّا آزادگی را هرگز!

جان صافی؟! آری! جان صافی! جان صافی همان است که چند روز پس از اشک لیلا، یکی از عزیزترین کسانم، سعید حجاریان، با صدای بلند گفته بود به شرطی که خاتمی بایستد، حاضر است آن را بر سر آرمان مان فدا کند. من، تو، او، ما همه ایستادیم! موسوی و کروبی و خاتمی هم در کنارمان. و حال این سعید حجاریان است که تن نیمه جان خود را برای روشن نگه داشتن شعله اصلاحات، ققنوس وار، هزینه می کند. و این ما بندگان رو سیه خداییم که جز او پناهی نداریم و با دلی خون و چشمی اشک بار، دست دعا به درگاه او بلند کرده ایم تا این «نعمت خداداد» را از ما نگیرد. کیست که نداند آقا سعید تاوان زنده ماندنش را می دهد؟! درس های بزرگی از این مرد خدایی آموخته ام که جان سوخته ام امان بازگو کردن آن ها را نمی دهد. امّا آقا سعید تنها نیست.

رمضان زاده نیز روز قبل از گرفتار شدنش در همان ساختمان قیطریه -که امروز آوازه ای جهانی به هم زده- رو به برخی جوانان حاضر مِن جمله برادر من گفته بود: "اشکالی ندارد؛ ما را بزنند؛ بگیرند؛ دستگیر کنند؛ امّا در عوض شما جوانان بتوانید راحت زندگی کنید." زنگ صدای رمضان زاده و لبخند همیشگی چهره صمیمی اش و همین یک جمله، خود، به تنهایی بیش از 20 روز است که مرا آتش زده است. امّا رمضان زاده هم تنها نیست.

این روزها به مرغ پر کنده ای می مانیم که از کلافگی سر به در و دیوار می کوبد. امّا چه حاصل؟ به قدری از یاران و دوستان و عزیزان گرفته اند که مات و مبهوتم که برای کی بنویسم و از کی بنویسم و چه بنویسم و چگونه بنویسم؟ از آقا مصطفی؟ آقای امین زاده؟ میردامادی؟ خدایاری؟ صفایی فراهانی؟ یا از محمّد رضای عزیز و شهاب باصفا و خانم توحیدلو نازنین؟ از کدام یک؟

حال من، وصف حال بسیاری از دوستان با غیرت و بی ادّعاست: نخستین بار است که از آزاد بودن مان شرمساریم. غلط گفتم. ببخشید! این نه ما، که آزادی است که از آزادگی شرمسار است. دوستان در بندم رها از هر بندند! اینک هیچ در بندی را رهاتر از اینان سراغ ندارم و هیچ زندانبانی را در بند تر از به بند کشندگان این آزادگان نمی شناسم. آری! قسم به اشک لیلا که شرم آزادی نمودی از عظمت همان قسم است! خدایا بندگانت را چه دشوار می آزمایی؟ و چه شیرین راه های هدایتت را بر روی مجاهدانت می گشایی! بار الها! این قوم ظالم جرعه نوش صبرمان کرده اند. امّا غافلند که این شوکران، در کام ما شیرین تر از عسل است. عسل مصفّایی که شفا و رحمت است. صبر مرحم زخم و دوای درد است.

اینک صبر هم آغوش همسران چشم انتظار است. صبر لب بر لبان شبنم اشک، بر ترنّم گلبرگ گونه های دخترکان جای خالی بوسه بابا را پر می کند و هم نوا با زمزمه های دعای پسران ندای غیرت و صلابت سر می دهد. آری! قسم به اشک لیلا که پاک تر از آن نمی شناسم و زلال تر از آن سراغ ندارم، نصرت خدا با صابران است و رحمتش نوازشگر بندگان. وعده اوست که هر عسری را یسری است و در پی هر نقمتی، نعمتی. و «إنّه قسمٌ لو تَعلَمونَ عظیم»!

والسلام علی عباد ا... الصالحین

بامداد 18 تیر ۸۸

منبع: موج سوم